De heer Nico Snip geeft ons een lezing over de ups en downs in/van de kleine luchtvaart.
De heer Snip was directeur/eigenaar van diverse vliegbedrijven, o.a. op vliegveld Teuge

Dhr. Nico Snip, geboren in Schagen, west Friesland, was voorbestemd om huisschilder te worden maar is uiteindelijk in de kleine luchtvaart terecht gekomen. Hij leerde een vlieger uit Texel kennen die o.a. reclame sleepte. Deze persoon heeft zijn bedrijf overgedragen aan Nico waarop het bedrijf aardig ging draaien. bij een veiling in Terlet kocht  hij een Piper Cup en dat was dan het eerste toestel waarmee het bedrijfje ging vliegen. Al spoedig werd van Texel naar Lelystad verhuisd, omdat dit veld veel gunstiger en centraler in het land lag. Hier begon met men slepen en rondvluchten. Er werd een prachtige Piper Cub in Amerika gekocht en een vliegermedewerker ging hiermee aan leerlingen les geven. Eén van die leerlingen was een Turkse man, die opviel omdat hij op de dijk bij Enkhuizen een uiteraard illegale touch-and-go maakte. Hij beloofde dat nooit meer te zullen doen. Die Turkse man kocht op een gegeven moment een twee-motorige Partenavia en betaalde deze contant! Daar klopte dus iets niet. Na ongeveer een half jaar werd hij inderdaad door justitie i.v.m. grote heroïnehandel ingerekend en werd tot het gevang veroordeeld. Hier heeft de man ook nog zijn Air Traffic Pilot theorie gehaald.

Na een tijdje is het bedrijf wederom verhuisd, nu naar Teuge dat in tegenstelling tot Lelystad toentertijd een verharde baan had. Hier huurde Snip een schuur en had zo’n honderd letters en twee tot drie vliegtuigen ter beschikking.
Toen bleek het verschil tussen Snip en de vliegers: negen van de tien vliegers zijn beslist niet commercieel.  Maar alleen door een consequente commerciële houding kan een bedrijf gerund worden.

In de 80-er jaren vond een economische recessie plaats. De rentes schoten omhoog. Met de luchtvaartbedrijven ging het niet goed. Snip werd benaderd door de vakbonden. In het weekeinde schreef hij een rapport waarin hij stelde dat het personeelsbestand teruggeschroefd moest worden. Hierop vroeg Martin Schröder hem de zaken binnen Martinair te regelen. Dat was natuurlijk een gouden kans voor Snip om bij een groot luchtvaartbedrijf te gaan werken. Maar als staflid bij Martinair? Dan ben je na 12 jaar kapot dacht Snip. Dus hij is maar weer gauw teruggegaan naar zijn eigen bedrijf.

In ieder geval was hij nog bij Martinair toen Prins Willem Alexander hier zijn vliegeropleiding genoot. Snip is toen veel opgetrokken met Claus.

Toen hij weer een tijdje terug was in Teuge heeft hij de beroemde Typhoonvlieger Robbert van Zinnicq Bergmann leren kennen. Van hem heeft hij veel achtergronden over jachtvliegen gehoord. Voor een lezing op Teuge heeft Snip hem met een Alouette II opgehaald. Die vloog zelf naar Teuge - in een rechte lijn niet hoger dan 300 ft (!). Zinniq Bergman bleek ook zo’n 300 uur ervaring op de Alouette III te hebben!

Het bedrijf in Teuge breidde zich gestaag uit. Het werd uitgebreid met Redstar BV waarmee aerobatic werd gepraktiseerd. Maar hoe rijmt zijn interesse in aerobatic met zijn commerciële instelling. Wel, aerobatic heeft natuurlijk een enorme P.R. Voor Hfl 80.000,- werd een Stampe Vertonghe gekocht. Helaas is die eerste Stampe op Seppe verongelukt. Met de tweede, de PH-OPA zijn veel demo’s gevlogen. Daarna kwam er een Yak met vast landingsgestel.

In die tijd kwamen er nogal wat klachten over het geluid vanuit Teuge door ene mevrouw Hermans. Een vlieger heeft toen uit frustratie een Harvard bijna in de tuin van die mevrouw, die toevallig op dat moment “gezellig” in haar tuin zat, laten dwarrelen.

Nico Snip heeft naast de verloren eerste Stampe op Seppe nog een paar nare gebeurtenissen moeten meemaken.
 
Er werd een Pitts Special gekocht en werd een Sukhoi S29 uit Rusland geïmporteerd en tenslotte werd er een Yak 52 uit Engeland gekocht. Een ingehuurde instructeur bleek achteraf over te weinig ervaring te beschikken. Hij is samen met een leerling in een flatspin terecht gekomen. Snip verwijt zich niet voldoende doorgevraagd te hebben over zijn ervaring.

Kort daarop is de Sukhoi tijdens een vliegshow op de Kooy gecrasht. Wonderwel overleefde de vlieger, de F16 vlieger Willem de Roo, de zeer ernstig uitziende crash met “slechts“ een kapotte knie en kneuzingen. Dat was eigenlijk een geluk van één op de miljoen.


JVG